Ano ang saysay ng buhay, minsan itoy nakakatamad na.

Masaya, malungkot, galit, pagmamahal, ewan ko, naguguluhan talaga ako…

Masaya pa rin ako at nakikiayaon na naman ang langit sa akin.

Masarap lumipad minsan. Gusto kong maramdaman na hinahangin at hinahawi ang aking damit. Gusto kong maramdaman na bumubulong ito sa akin. Gusto kong yakapin niya ang kaluluwa ko.

Masarap maglaro sa ulan. Napag isipan ko ito kanina.

Masarap magkubli dito. Magpapakasasa ako at magtatampisaw. Nganganga ako at titikman ang malamig nitong mga patak. Nawa’y mahupa nito ang silab ng loob ko.

Masarap magpanggap sa ilalim ng ulan, tatawa ako, para kahit na tumutulo ang luha ko, di mahahalata ng ibang tao. Magmimistula akong musmos na naglalaro lamang.

Nahihirapan ako, minsan parang masarap na lang maglaho ng parang bula. Para paggising mo, wala ka ng aalalahanin.

Minsan masarap magpakasasa sa sakit, para pag nagging manhid ka na, di mo na ito mararamdaman. Kaya lang marupok ata talaga ako. Minsan tuloy ayoko ng maging ako. Akala ko kaya ko, hindi nga ako umiyak, kaya lang, hindi lang naman sa pagiyak makikita ang pagkalungkot ng isang tao. Kahit kalian di ko talaga kayang ikubli ang nararamdaman ko.

Masaya pa rin ako at nakikiayon ang langit sa akin.

Naranasan mo na bang sabihan ka ng “darating rin yung mas babagay sayo” ng minamahal mo?

Bullshit di ba?

Ive been depriving myself from crying these past few days. Ive been really sad pero at the same time, trying to be brave. Ang hirap pala. Lalo na kung gus2 mo ng umiyak pero kahit anong gawin mo hindi mo magawa. Sabi ng mga kaibigan ko, buti naman at di na ako umiyak ngayon. Inisip ko 2loy, di naman sukatan ang dami ng patak ng luha kung gano mo kamahal ang isang tao e, o kaya naman, di dahil sa hindi ka umiiyak, di ka na nalulungkot. Nalulungkot kasi ako ngayon, lalo na tuwing naiisip kong di na pala kami. Ayokong masampal sa mukha ng katotohanang iyon. Namimiss ko nga siya.

OO nga, mahal ko pa ata siya. Tama nga siya, makakahanap din ako ng iba, di ko siya kailangan dahil nakatayo ako ng 19 taon na wala siya, dalawang buwan lang naman siya naging parte ng buhay ko. Mahal ko ang sarili ko.

Pero mahal ko pa siya.

Ngayon di kami naguusap, di naman sa hindi ako sanay, dahil dati rin naman di kami gaano nakakapag usap. Pero ngayon, nandun na yung karagdagang linya na “hindi na kami”.

Magkaibigan pa rin naman kami. Nanghihinayang nga lang ako sa nasimulan namin. Kaibigan ko na rin naman kasi ang mga kaibigan niya. At di ko maikakaila na kahit papaano ay parte na rin sila ng buhay ko. Alam ko naman na magkikita rin ulit kami. Gusto ko na rin siyang makita.

Minsan ayoko na magmahal. Kaya lang alam ko rin naming dadating at dadating yun e. Pero alam niyo, kung magmamahal man ulit ako, baka mangibabaw muna ang takot.

Sana kung mabasa man niya ito, gusto ko lang malaman niya na mahal ko pa rin siya. Na sana ay di niya ako iwasan sa proseso ng pagpapagaling niya sa sugat na tinamo rin sa akin. Gusto ko talaga siyang makita, maski bilang kaibigan lang ulit. Malay natin, bumalik ulit. Ayan na naman, umaasa na naman ako. Yun din kasi ang hirap sa akin, mataas ang pag-asa ko. Pag-asa na minsan napupunta sa wala.

O siya, ang drama na ba? Hahaha… maski ako natatawa sa sarili ko pag nalulungkot at nagdrdrama ako. Mahal ko ang taong kaiba ng ugali ko, taong minsan ay nagpapalungkot sa akin. Pero ganun naman ata talaga pag nagmamahal, may kasamang sakripisyo, pagiintindi, katibayan ng loob at kumpromiso. Napaka-weird nga at ang isang taong mahina tulad ko ay nagagawa iyon, mahal ko nga ata talaga siya. ang ironic talaga.

LSS na naman ako...
nakakarelate din ako kahit papaano. sigh.


I hear you're taking the town again
Having a good time
With all your good time friends
I don't think that you think of me
You're on your own now and I'm alone and free
I know that I should get on with my life
But a life lived without you could never be right

As long as the stars shine down from the heavens
Long as the rivers run to the sea
I'll never get over you getting over me

I try to smile so the hurt wont show
Tell everybody I was glad to see you go
But the tears just won't go away
Loneliness found me, looks like its here to stay
I know that I ought to find someone new
But all I find is myself always thinking of you

As long as the stars shine down from the heavens
Long as the rivers run to the sea
I'll never get over you getting over me

Oh, no matter what I do
Each nights a lifetime to live through
I cant go on like this, I need your touch
You're the only one I'll ever love

And as long as the stars shine down from the heavens
Long as the rivers run to the sea
I'll never get over you getting over me

I'll never get over you getting over
I'll never get over you getting over
I'll never get over you getting over me

the one who has hope is starting to lose himself...